Het torsen van de wereld The wereld verdeeld

In de zomer van 2015 bezocht ik de tentoonstelling "Tegenvoeters" door de kunstenaars Cornelius Rogge en Pjotr Müller in het Stedelijk Museum te Kampen. Met name het gedeelte "Architectuurstudies, 3D prints" door Pjotr Müller maakte een diepe indruk op mij. Met behulp van een 3D-printer presenteerde hij mij op een wereld van werelden, objecten die als architectonische sculpturen lijken op maquettes van moderne gebouwen.

Eerder die zomer was ik op kasteeel Nijenhuis al in aanraking gekomen met zijn (vroegere) creaties op dit gebied, dat waren nog de ambachtelijk gemaakte objecten in hout en verf. Met de 3D-printer techniek in kunststof overstijgt hij dit niveau en loop je als bezoeker door een science fiction stad. De meeste objecten zouden zo als grondplan kunnen dienen voor gebouwen, voor kerken, voor gemeenschappelijke ruimtes in de toekomst. Tussendoor herken ik de 'pleintjes' en fantaseer ik de straten waarover ik rond kan dwalen om deze stad te verkennen.

Sommige objecten van Müller staan op een soort van voetstuk, maar dat kun je ook als de poten van een dier zien. Ik zag daarbij een dier voor mij wat zich op drie poten voortbeweegt en bij die beweging automatisch iets rondtollend deed. Om daar richting aan te geven maakte ik iets wat herkend kan worden als een 'voorkant', een pijl die de richting aangeeft. Eenmaal gemaakt voelen de poten zo sterk en stevig aan dat dit dier wel een enorme last zou moeten kunnen torsen. Mijmerend over deze last en de denkbeeldige stad zie ik een tegenstelling tussen de door mensen gemaakte en gecultiveerde rechtlijnige maar saaie structuren en de wildere, onregelmatige natuur. De gecultiveerde kant is koel, de natuur is warm. In onze wereld zijn die twee alleen nog verbonden door middel van een snelweg van asfalt.